گزارش کار از کارگر حفاری

گزارش کار از يک کارگر حفاری.

صنعت حفاری مهمترین و اولین صنعت در ایران است. صنعتی که حفاری آب، گاز و نفت را برعهده دارد. درجاهای سردسیر زیرزمین گازفَوَران میکند ودر جاهای گرمسیر نفت. نود درصد چاه های نفت درخوزستان درنواحی شلمچه هویزه ومناطق اطراف آن اکتشاف میشود. ولی مردم خوزستان درفقر و بیکاری به سر میبرند. بیش ازپنج هزارنفردر دَکل های حفاری مشغول کارند، که اکثر آنها زیر نظر پیمانکار هستند. عده ای هم قراردادی هستند. کار در صنعت حفاری دوهفته دوهفته هست، که معروف به اقماری، یا چهارده، چهارده؛ یعنی چهارده روز کار در بیابان و چهارده روز استراحت است. درحفاری کار در الویت اول است و بعد جان انسانها. درحفاری سالانه صدها نفر یا کشته یا قطع عضو یا اختلالات شنوایی، دیسک کمر، بینایی وغیره میشوند. نیروهای دکل حفاری شامل کمک صنعتگر، یعنی کسی که دکل را شستشو میکند،(شیلنگ آتش نشانی)،ونظافت دور دکل. طبقه دوم سخت ترین جای دکل است. سکوبان کسی است که آچار میزند ولوله را بالا وپایین میکند(تریپ). سوم دکل بان که درارتفاع دکل قرار می گیرد وهدایت گر لوله ها به سمت چاه است. اوهمچنین مسئول پمپهای دکل است. و حفارکه مسئول هدایت دستگاه است. این دکل ها چون بیش ازپنجاه سال کارمیکنند همیشه خراب میشوند و رسیدگی این کارهای آنجا با رییس دستگاه است که او هم زمانی کارگر بوده و مراحلی طی کرد تا بعد از پانزده یا بیست سال شده رییس دکل. ناگفته نماند رییس دستگاه باید رسمی باشد. یک قراردادی یا پیمانکاری نمیتواند به این درجه برسد. خیلی رئیس دستگاه ها ازطریق آزمون، چون دانشجوی نفت هستند وارد میشوند و در اوج جوانی رئیس دستگاه میشوند. درحفاری قسمت عملیات مدرک ملاک نیست فرقی ندارد مدرک داشته باشی یا نداشته باشی. همانند فردی تحصیل کرده  با یک کسی که هیچ درسی نخوانده یکی هست. ما در حفاری آدمهای با تحصیلات بالا زیاد داریم. ازفوق لیسانس روان شناسی، تا فوق لیسانس مدیریت، لیسانس شیمی، مکانیک و غیره، ولی به مدرک نگاه نمیکنند چون وانمود می کنند برایشان اهمیت ندارد. درپیمانکاری سابقه کار تاثیری ندارد مثلا کسی که ده سال کار کرده باکسی که ۲۵ سال کار کرده حقوقشون یکی هست، ولی برای حق فرزند نزدیک هشتاد تومن میدهند. اونجا سرویس دارند که تو را به محل کارببرنند، ولی آخرین سرویس که کارگران را بعد از چهارده روزکاری به سمت خانه ببرند مسیر اهوازاست. مثلا کسی که تا صد کیلومتری اهواز زندگی می کند را در اهواز پیاده میکنند تا مابقی مسیر را خودش با ماشین کرایه دیگری برود. یا کسی که در تهران، اصفهان و شیراز زندگی می کند باید خودش باید خودش بلیط دیگری بگیرد و برود خانه. اکثرا از شغلشان ناراضی اند ولی مجبورند. چون مزایا حقوقش و شرایط روحی روانیش نمی ارزه ولی وقتی نگاه به اطرافشون میکنند کارگران معدن را می بینند و یا کسانی که بیکارند، سکوت غم انگیزی میکنند. چند روزپیش تو دکل جایی که نفت زیر پای ما بود، پسری هشت ساله داشت آب معدنی ها را جدا می کرد تا ببرد بفروشد، بعد آنطرفتر سرمایه دارانی با درآمد های نجومی چهارده پانزده بیست … میلیونی! کارگرانی  آنجا همیشه افشاگری میکنند وحرف میزنند و از کمونیسم و اهدافش حرف میزنند، با اینکه آنجا همیشه مزدوران وبسیجیان حکومتی هستند.

یک کارگر حفاری
مهر ۱۳۹۶

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s