گزارش محفل اعتراضی جنبش رستاخیز و تغیير (افغانستان)

گزارش محفل اعتراضی جنبش رستاخیز و تغیير و توزيع اعلاميه کمیته اقدام کارگری افغانستان.

گزارش محفل اعتراضی جنبش رستاخیز و تغیير
جنبش رستاخیز و تغیير روز جمعه مورخ 28 میزان 1396 یک محفل در اعتراض به رخداد های خونین انتحار و انفجار در ولایت های پکتیا، غزنی، کابل، کندهار که باعث به وحشت انداختن تمام مردم کشور شده اند برگزار کرده بودند.
جنبش رستاخیز و تغیير که پس از حمله مهاجمان وابسته به «شبکه حقانی» در چهار راه «زنبق» که از خونین ترین و بی پیشنه ترین حملات تروریستی بود؛ خسارات و تلفات سنگین بر کارگران و کارمندان که در محل حضور داشتند یا عبور میکردند را ببار آورد و بلاخره این جنبش شکل گرفت و بر ضد سیاست های سازش کارانه و سیاست های نرم که در برابر دهشت افگنان از سوی رژیم مطابق برنامه های امپریالیسم امریکا اعمال میشود شعار دادند که در نهایت از سوی رژیم با سرکوب پاسخ گرفتند که در نتیجه در جریان تظاهرات گسترده 5 تن کشته و بیش از ده تن دیگر زخم برداشتند. این تظاهرات بود که فعالین از آدرس کمیته اقدام کارگری و با شعار های منظم تر که اصل ریشه مشکلات و بحران را هدف گرفته بود دخالت گری های خود را داشتند.
که در جمع کشته شده های تظاهرات پسر یکی از مجلس سنا نیز شامل بود که در روز خاکسپاری کشته شده گان روز تظاهرات دوباره مراسم شان مورد حملات انتحار کننده گان قرار گرفت که باز هم شاهد کشته و زخمی شدن بیش از ده تن شد.
پس از این حوادث جنبش رستاخیز و تغیير خیمه های تحصن چند هفته ایی را برای و پذیرفته شدن مطالبات خود از رژیم برپا کردند که مطالبات مردم و سازماندهنده گان این اعتراض و اعتصاب تماماً پذیرفته نشد.
نگرش که کمیته اقدام کارگری افغانستان همواره از حضور خود در میان چنین جنبش ها و تشکل های اعتراضی دارد و عملاً برداشت کرده است این می باشد در بین چنین جنبش ها دولت سرمایه داری حاکم افغانستان همواره عناصر خود را در چارچوب فعالین مدنی در بین اعتراض ها میداشته باشد و این باعث میشود که سازمان دهنده گان نفوذ دولت را درک کنند و بشکل مطالبات داشته باشند که از بالای سر کارگران و زحمتکشان افغانستان رد شود و اگر توسط رژیم به آن پرداخته شود کدام نتیجه مطلوب و بدرد بخور توده های زحمتکش نباشد که در این جنبش و پیشتر از این در جنبش های تبسم و روشنایی خوب این مشکلات که خود سازنده مشکل برای توده های معترض است با این عملکرد ها کوچکترین تاثیر روی وضعیت و شرایط زنده گی مردم نداشته است. بزرگترین دلیل مسکوت مبارزه ضد این دولت سرمایه داری توسط توده های تحت ستم این عوامل هم بوده می تواند.
همانطوریکه در خود اعلامیه توزیع شده کمیته اقدام کارگری افغانستان نیز بدان تاکید و ذکر کرده که با برش از این مشکلات و غیابت سازماندهی های مداوم توسط پیشتازان انقلابی، سوسیالیست و فعالین دیموکراتیک توسط هسته های از پیش شکل گرفته باشند که از طیف وسیع تجربه فعالیت های عملی رد شده باشند احساس می شود.
برای بیشتر دید ما برای برخورد و شکل دهی هسته ها خواندن اعلامیه که در ذیل انتشار شده است مراجعه گردد.

کمیته اقدام کارگری افغانستان
۲۹-میزان-1396

******
متن اعلامیه توزیع شده

مردم زحمتکش افغانستان گروگان جنگ امپریالیستی!
طی دهه ها است که افغانستان در محور جنگ های امپریالیستی قرار دارد و آتش این جنگ ها پس از اشغال افغانستان در سال ۲۰۰۱ توسط امریکا و متحدین آن تحت نام «مبارزه با تروریسم» بیشتر افروخته شده است؛ و همواره از غیر نظامیان و مردم تحت ستم این کشور قربانی می گیرد. برنامه مبارزه با تروریسم که امپریالیسم امریکا خود را در مقام رهبری آن میداند، در طی این ۱۶ سال که هر روز شاهد حوادث و کشتار عام مردم زحمتکش افغانستان هستیم ناکامی خود را به اثبات میرساند. این حملات خونین اخیر از کابل گرفته تا پکتیا، غزنی، کندهار، . و بلاخره سراسر افغانستان یکبار دیگر پوچی ادعای مبارزه با تروریسم را ثابت ساخت. از طرف دیگر دولت سرمایه داری حاکم افغانستان که تحت حمایت امپریالیسم از تمام لحاظ وابسته به امریکا است و برنامه های ضد مردمی آنرا را در چارچوب جغرافیای افغانستان اجرا میکند؛ با وجود اینکه دولت بر ادعای مبارزه با تروریسم را تاکید و از طریق رسانه ها و مراکز مختلف خود برای تحمیق مردم افغانستان تبلیغ میکند، دیده شد که مصارف و هزینه های بزرگ که دولت در دست دستگاه های امنیتی قرار میدهد، حتی نیرو های امنیتی در مناطقی که تروریست ها در آنجا بیشتر تمرکز دارند اصلن کوچکترین تعرض بر ضد تروریست های طالب، داعش، شبکه حقانی و دیگر گروه های تروریست ندارند و همواره جوانان که از فقر و بیکاری در اردو سرباز هستند، حتی در بسیاری از اوقات در مناطق دور دست برای دفاع از خود شان تجهیزات جنگی وغذایی نمی رسد؛ چنانکه چند روز پیش هم خبری در این مورد در رسانه ها پخش گردید. هر چند که هزینه هنگفت که از زحمت مردم افغانستان و از جیب های کارگران افغانستان از طریق های مختلف بیرون میشود، و حتی امپریالیسم امریکا برای تامین مالی مصارف دستگاه امنیتی را بدوش دارند باز هم مردم هر روز قتل عام میشوند.، و خساره جانی و مالی آن تنها بر دوش کارگران و مردم تحت ستم افغانستان است.
تاریخ مداخله های امپریالیسم امریکا و عوامل آن مانند رژیم مرتجع سرمایه داری وابسته پاکستان ودیگر دولت های مرتجع کشور های منطقه در داشتن نقش و حفظ افراط گرایی در چهار دهه اخیر افغانستان موضوعی است اثبات شده، به ویژه در وضعیت کنونی افغانستان که گروه های تروریستی را مورد حمایت های مستقیم و غیر مستقیم، و در چارچوب طالب و داعش قرار میدهند و در برابر مردم می جنگند. لازم به ذکر نیست که در این خصوص اسناد بسیاری افشا شده است. از این جهت که امپریالیسم امریکا هرگز همانند جاپان و کوریای جنوبی نمی خواهد اینجا صلح، امنیت و پیشرفت مردم تامین باشد، بخاطریکه در جغرافیه افغانستان جنگ بیشتر تامین کننده منافع امریکا است تا افغانستان در صلح؛ و به هر ترتیب و به هرنام که است این جنگ امپریالیستی که حافظ منافع دولت های سرمایه داری است باید در این کشور ادامه داشته باشد و افراطیت مذهبی هم برای شان بهترین وسیله کار آمد شده است. امپریالیسم امریکا ونیرو های ناتو که رقم شان بیشتر از ۱۰۰ هزار میرسید در ظرف ۱۶ سال نتوانستند امنیت برای مردم افغانستان بیاورند. با راهبرد جدید ترامپ که دیگر نیرو های اضافی و به مراتب در یک رقم پائین از گذشته می باشد چگونه امنیت را تامین میکند؟! پس از اعلام راهبرد جدید امپریالیسم امریکا کشتار عام مردم غیر نظامی توسط جنگده های امریکا بمراتب بالا رفته است.
امریکا ماه پیش بزرگترین بمب غیر هسته ائی را در یک منطقه کوهستانی در شرق کشور پرتاب کرد که بعنوان یک هشدار برای رقبای جیوپولیتیک و علامت تعین کننده برای استفاده از تمام روش ها برای نفوذ داشتن بر افغانستان بود. هر چند برای مردم از رسانه های وابسته به رژیم برای هدف قرار دادن داعش تبلیغ شد که حتی نتوانست یک گروه کوچک تروریستی را از بین ببرد. امریکا پس از حادثه 11 سپتمبر افغانستان را اشغال کرد و هژمونی راهبردی خود را در منطقه مهم آسیا مرکزی بر پا کرد. کنترل بر افغانستان؛ امریکا را در نزدیکی انرژی غنی جمهوریت های سابق اتحاد شوروی در شمال جا داده و در فاصله قابل توجه با رقبای اصلی چین، روسیه و ایران برای سلطه منطقه ایی قرار میدهد. اینها عوامل ازدیاد و تشدید جنگ که با برنامه امپریالیستی نخبه های حاکم دولت امریکا مطابقت دارد هر روز افزایش میابد.
• آنچه باید کرد را تنها جنبش های «ضد جنگ»،مردم تحت ستم، کارگران و زحمتکشان افغانستان تعین می توانند و بس!
• تشکل یابی هسته های انقلابی با برنامه دیموکراسی دورنی و سوسیالیستی در دل جنبش های اعتراضی و ضد جنگ برای تداوم شکل اعتراضات از پایین (در برش از نخبه ها ورهبران سنتی که تاریخ جنایت بر مردم افغانستان را دارد) با همبستگی کارگران و زحمتکشان میتواند اقدام های چشم گیری را بوجود بیاورند.
• ایجاد هسته های انقلابی دو نفره، و چند نفره … میتواند از یاس و خستگی که از پس اعتراضات بی دوام حاصل می شود جلوگیری کند. بنابراین سرکوب های احتمالی رژیم، ممکن است با پاسخ های اعتراضی که ماهیت جنبش و تشکیل اعتراضی را در محیط های بسیار گسترش دهد روبرو شود. این وسعت دادن و زنده نگهداشتن سطح مبارزه اعتراضات توسط هسته های انقلابی با داشتن یک برنامه ضد سرمایه داری و مبارزه ضد امپریالیستی مفهوم میابد در غیر این صورت دریک مقطع باید با رژیم که وابسته به امپریالیسم امریکا است سازش کرد و کنار آمد و کشتار و بحران های موجود سرمایه داری انگلی و امپریالیسم تداوم داشته باشد.
• هسته های انقلابی که شکل میگرند متشکل ازجوانان مبارز، کارگران زن و مرد که همواره درمبارزات نقش عمده و پیشتازانه را داشته میباشند. با شکل گیری این چنین عناصر انقلابی که میتواند در آینده در یک حزب پیشتاز انقلابی گرد هم برای مبارزه و تسخیر قدرت حتی گره بخورند. تنها نیروی بوده میتوانند که این جنگ جاری امپریالیستی را در افغانستان توقف دهند و یا ماهیت آنرا تغیير دهند.
• کارگران و زحمتکشان که جمعیت اکثریت را در افغانستان ساخته اند یگانه نیرو انقلابی است که با رهایی خود عامل رهایی دیگر اقشار تحت ستم جامعه نیز میگردند. با مسلح شدن به برنامه ضد سرمایه داری علیه بورژوازی پوسیده حاکم و پیوند دادن خود به یک انقلاب مداومِ تضمین کنندهِ آینده کل زحمتکشان افغانستان این امر تحقق می یابد.
• کارگران، جوانان مبارزه و مردم زحمتکش افغانستان که هر از گاهی در جنبش های اعتراضی برای مطالبات خود دخالت و اشتراک میکنند بخصوص در جنبش های ضد جنگ؛ چیزی را که باید مد نظر داشته باشند این است که برای مبارزه با امپریالیسم که امروز تسلط کامل بر همه جهان دارد، در سطح جهانی و در همبستگی کارگران منطقه و جهان می شود شکست آنرا تعین و عملی کرد، اما یک لحظه هم نباید فراموش کرد که سازماندهی مبارزه ضد سرمایه داری در درون کشور نقطه آغاز مبارزه ضد امپریالیستی است و بدون چنین سازماندهی، مبارزه ضد امپریالیستی جداگانه و مجرد آب در هاون کوبیدن است.
پیش بسوی ایجاد هسته های انقلابی!
پیش بسوی مداوم داشتن حرکت های ضد جنگ و امپریالیسم!
پیش بسوی همبستگی کارگران جهان در مبارزه ضد سرمایه داری و امپریالیسم!

با ما بپیوندید و برای مبارزه بر ضد سرمایه داری وامپریالیسم مدواماَ اقدام کنید.
کمیته اقدام کارگری افغانستان
۲۷ میزان ۱۳۹۶
facebook.com/eqdamkargari
t.me/eqdamkargari
khatekargari.wordpress.com

 

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s